پــــــــرده بردار ز رخ، چهره‏گشا ناز بس است     عــــــاشق ســوخته را ديدن رويت هوس است

دست از دامنت اى دوست، نخواهم برداشت     تا مــــــن دلشـده را يك رمق و يك نفس است

همــــــــه خوبان برِ زيبايى‏ات اى مايه حُسن،     فى‏المثل، در برِ درياى خروشان چو خس است

مـــــرغ پــــر سوختــه را نيست نصيبى ز بهار     عـــرصـه جولانگه زاغ است و نواى مگس است

داد خواهـــــم، غم دل را به كجا عرضه كنم؟      كه چو من دادستان است و چو فرياد رس است

اين همـــــــه غلغل و غوغـــا كه در آفاق بوَد      ســـوى دلـــــدار، روان و همه بانگ جرس است

غم مخور، ايّام هجران رو به‏پايان مى‏رود          اين خمـــارى از سر ما مــــى‏گساران مى رود

پــــرده را از روى ماه خويش، بالا مى‏زند          غمزه را سر مى‏دهد، غم از دل و جان مى‏رود

بلبل انـــدر شاخسار گل هويدا مى‏شود          زاغ بـــا صـــد شرمســـارى از گلستان مى‏رود

محفل از نــــور رخ او نورافشان مى‏شود           هر چـــه غيـــر از ذكــر يار، از ياد رندان مى‏رود

ابرها از نـور خـورشيد رخش پنهان شوند           پــــرده از رخســــار آن سرو خـــرامان مى‏رود

وعده ديــدار نزديك است، ياران مژده باد            روز وصلش مـــــى رسد، ايّام هجران مى‏رود

عاشق روى تــوام، اى گل بى مثل و مثال     به خدا، غير تو هــرگز هــــوسى نيست مرا

بـــا تو هستم، ز تو هرگز نشدم دور؛ ولى      چه توان كرد كه بانگ جــــرسى نيست مرا

پــــرده از روى بينداز، به جان تـــــو قســم      غيـــر ديــــدار رخت مـــلتمسى نيست مرا

گر نباشى بـــرم، اى پـــردگى هرجـــــايى      ارزش قدس چـــو بـــال مگسى نيست مرا

مــــده از جنت و از حــــــور و قصورم خبرى      جز رخ دوست نظر سوى كسى نيست مرا

باد نوروز وزيـــده است به كوه و صحرا      جامه عيـــد بپـــوشنـــد، چه شاه و چه گد

بلبل باغ جنان را نبـــود راه به دوست       نازم آن مطـــرب مجلـــس كـــه بود قبله نم

صوفى و عارف ازين باديه دور افتـادند       جــام مى گير ز مطــرب، كه رَوى سوى صف

همه در عيد به صحرا و گلستان بروند       من ســرمست، ز ميخـــانه كنـــم رو به خد

عيد نوروز مبارك به غنــــى و درويش       يــــــار دلـــــدار، ز بتخـــانــــه درى را بـــگش

گر مرا ره به در پير خــــــرابات دهى          بــه سر  و جان به سويش راه نوردم نه به پ

سالها در صف اربــــــاب عمائم بودم          تـــا بـــه دلـــدار رسيدم نـــكنم بـــــاز خــط

سلام 

خيلي وقت بودكه نبودم تقريبا1سال اما حالا اومدم تابازم شروع كنم به اميد روزهاي بهتر

يا حق

سایه عشق

 بی هوای دوست،ای جان دلم،جانی ندارم

دردمندم،عاشقم،بی دوست درمانی ندارم  

آتشی ازعشق درجانم فکندی ،خوش  فکندی

        من که جزعشق توآغازی وپایانی ندارم

عشق آوردم دراین میخانه بامشتی قلندر

        پرگشایم سوی سامانی که سامانی ندارم

عالم عشق است هرجابنگری ازپست  وبالا

         سایه عشقم که خود پیدا و پنهانی   ندارم

 هرچه گویدعشق گوید،هرچه سازدعشق سازد

         من چه  گویم،من چه سازم،من که فرمانی ندارم

غمزه کردی ،هرچه غیرازعشق رابنیان فکندی

         غمزه کن برمن که غیرازعشق بنیانی ندارم

سرنهم درکوی عشقت ،جان دهم درراه عشقت

         من چه می گویم که جز عشقت  سروجانی ندارم

عاشقم ،جزعشق تودردست من چیزی نباشد

عاشقم،جزعشق تو،برعشق برهانی ندارم

دیوان امام خمینی (ره)

عشق دلدار

 چشم بیمارتوای می زده بیمارم کرد

حلقه گیسویت ای یارگرفتارم کرد

سروبستان نکویی گل گلزارجمال

         غمزه ناکرده زخوبان همه بیزارم کرد

همه می زدگان هوش خودازکف دادند

       ساغرازدست روان بخش توهشیارم کرد

چکنم شیفته ام سوخته ام غمزده ام

           عشوه ات والهء آن لعل گهربارم کرد

عشق دلدارچنان کردکه منصورمنش

         ازدیارم به درآورد و سردارم کرد

عشقت ازمدرسه وحلقه ی صوفی راندم

              بنده ی حلقه بگوش درخمّارم کرد

باده ازساغر لبریزتوجاویدم کرد

بوسه ازحاک درت محرم اسرارم کرد

دیوان امام خمینی (ره)

سلام دوستان عزیز

من تازه به جمع شماپیوستم البته این اولین وبلاگم نیست درپرشین بلاگ وبلاگ داشتم ولی خیلی وقته دیگه بهش سرنزدم

حالااومدم اینجاتازه دوباره شروع کنم

باآرزوی موفقیت برای شمادوستان

من روازنظراتتون محروم نکنید

به امیدروزی دیگر